می خواهیم مسافرت برویم و در لاستیک فروشی معطل هستیم که لاستیک های فرسوده مان را با ۴ لاستیک نو عوض کنند.

یک شوفر به تمام معنا هم آنجا منتظر است و از بیکاری در مورد همه چیز نظر می دهد و مهارت و تجربه اش را در امر خطیر شوفری به رخ همه می کشد.

بعد از کلی نظرات گرانبها نوبت به من و لاستیک هایم می رسد. نگاهی می کند و می گوید:

این لاستیک های تیوبلس یک حسن خوبی!!! که دارن اینه که تیوب ندارن!!!!

پی نوشت: لابد متوجه شده اید که در سفریم و کمتر به اینجا سر می زنیم.

لطفاً کمی دقت بفرمایید. هرچند ایراد از فرستنده است، قبول. اما دلیل نمیشود که شما کم توجهی خود را با این بهانه که انتخاب قالب توسط مدیر وبلاگ ایراد دارد توجیه بفرمایید. 

آخر اگر کمی ذهن مبارک را ، هنگامی که مرحمت فرموده عنایتی به این وبلاگ مینمایید، از فکر اقساط مدرسه بچه ها و قبض آب و برق و فرم اطلاعات اقتصادی خانوار و حذف میران از تیم ملی جودو و کمبود پوشک بچه و... رها کنید، حتماً خواهید دانست که این وبلاگ از بدو تاسیس، چهار نویسنده – که نامهای مبارکشان! را در سمت چپ صفحه ملاحظه می فرمایید- داشته است.

هرچند که دو نفر کم کار یا غیر فعال تشریف دارند، اما آن دو نفر دیگر یکی جناب پیروز است. رفیق دوران دانشگاهم و مدیر کنونی این وبلاگ. آن آخری هم حقیر گردن شکسته است که هیچ تناسبی ، چه خَلقاً و چه خُلقاً با جناب مدیر ندارد. اگر کم کاری جناب مدیر نبود و امکانات بصری وبلاگ یاری می کرد با درج دو عدد شمایل استاد پیروز و بنده در اینجا، این تفاوت بر همه آشکار می شد.

فقط من مانده ام با این همه اختلاف که ما داریم چطور است که ده سال از رفاقت ما می گذرد. باور کنید در رو دربایستی مانده ام و مجبورم تحملش کنم. ناگفته نماند آتو از من دارد و منتظر فرصت است تا پته من را بر آب اندازد. پس فعلا مجبورم دندان بر جگر پاره پاره گذارم که: "چه کنند اگر تحمل نکنند زیر دستان / تو هر آن ستم که خواهی بکنی و پیروزی". بگذریم.

جان کلام اینکه: آقا جان شما را به خدا ما را با این پیروز و ایضاً این پیروز را با ما اشتباه نگیرید. آخر حیف مطالب نغز و شیوای! بنده نیست که به نام پیروز تمام شود؟ یا حیف نام من نیست که مطالب خنک و آبکی پیروز به آن چسبانده شود. آن هم در اثر بی توجهی شما؟

کافی است به اسامی ذیل هر مطلب یا کامنت توجه فرمایید.لطفاً. همین و ممنون.

کوچک همه شما دوستان گرامی

سعید

خدا خیر بدهد به هرچی آدم مشگل گشاست. نشسته بودیم به این ذهن خشکیده فشار می آوردیم تا قسمت جدیدی از طنز مجالس خمسه را از خود برون بتراود تا انبساط خاطر شما همراهان گرامی را موجب شود. هرچه فشار می آوردیم جملات آخر مطلب جور نمی شد.

درنگ را جایز ندیده آتش بر همه مطالب طنز پیش و پس از این زدیم، که جایی که دریاست من کیستم. این جمله را بدون تفسیر و تاویل و فقط با ذکر تشکر از این وزیر محترم که موجب نشاط خاطر هم میهنان -بالاخص خوزستانی های عزیز که در هوای خنک این فصل سال به کولر و برق ابداَ نیاز ندارند- را فراهم آوردند، نقل میکنیم. بروید حالش را ببرید:

"با پایان فصل گرما مشکل خاموشی و بی برقی تا حد زیادی رفع خواهد شد"

پ.ن: 1-هرگونه برداشت سیاسی، حزبی، انتخاباتی و... از این جمله ممنوع است.

-بیا پیروز جان! این سیم کارت صحیح و سالم تحویل شما، 4 تا دوست دختر هم روی این گوشی دارم. قربون دستت همینجوری صحیح و سالم پس بدیا!!!

پی نوشت: سعید جان ببخشید که از قرن سوم پریدم تو هزاره سوم.

پیش نوشت: ذکر این نکته ضروری است که به تشخیص مولانا ابوالمجید و به دلیل اهمیت فوق العاده، مجلس سوم پیش از مجالس اول و دوم منتشر می شود.

مجلس سیُّم: کیفیت یافتن استاد مر وب را

روزی مولانا ابوالمجید حفظه الله در طارمه حیاط نشسته، مجلس میگفت. مریدی پیروز نام بر وی در آمدی و بگفتی:"یا مولانا! مرا از اسرار وب سری بازگو."

پرسیدش: " تو را آن اسرار به چه کار آید؟"

عرضه داشت: "مولانا به سلامت باد، مرا سری باید تا بدان فیلتر شکنم از سیوت* فیلتر شده و سیاحتی نمایم در فضای مجازی، بی فیلتر"

و در آن حال بود که به عجز و لابه افتادی، رحم و شفقت در استاد بر انگیختی. پس استاد درب سامسونت گشودی و پاکت درآوردی مهر و موم شده، به قطع A4. بدو داد و بفرمود: "بستان که در آن سری است عظیم. و تو را مباد آن دم که از آن چشم برداری. تا دیگر روز گویمت تا آن باز آری سالم و ناگشوده تا تو را بازگویم آنچه باید.

 دیگر روز بازگشت با حال غضب و چهره برفروخته استاد را به تخفیف بگفت: "ای استاد ما سری از اسرار وب از تو خواستیم و تو این نامه به ما داده ای! حال آنکه آن خاطرات دوران جوانیت است."

فرمود : "ما خاطره ای از خویش بر تو عرضه داشتیم تو را یارای پاس داشت نبود، پس چگونه اسرار وب بر تو عرضه داریم حال آنکه هرکه را آن اسرار بیاموختیم، مهر کردند و دهانش دوختند. برو و حال خوش دار و همان آپارتمانهایت را بفروش و سر خلق کلاه گذار، دولا پهنا. لیک آن خاطره بر خوان مر مریدان را تا تجربت زیادت گردد آنها را و خرد و هوش."

تا در این حال پیروز خود به گریستن درآمدی و عجزها بکرد و خونها از دیده بریخت و هیچش فایدت نبود. و در دم علی که مترصد فرصت بودی برگرفت تا نامه خواند از بهر پاجه خواری مولانا. و استاد اشارتش کرد که بخوان.

و آن نامه چنین بود: "و چون آیندگان را عزم باشد تا دانند که ما را چه عارض گشت تا به وب به درآمدیم، پس بدانند که ما را وقتی خوش بود که در ایام خدمت اجباری بوده و به دنبال کار نیمه وقت به جهت بعد از زمان پادگان. درویشی از مریدان ما را متصل نمود به مدیر پروژه فیبرنوری.

 از پس مصاحبت، مدیر ما را گفت: " تو را لیاقت به تمام است جهت خدمت در این پروژه که دانم کرامات تو همه عالم درنوردیده. پس من خویشتن به طهران رهسپار گردم و پروژه به تو واگذارم کلاً. از بهر اداره بهتر امور هیچ میل داری تا با هم در ارتباط باشیم؟"

این حقیر از همه جا بی خبر عرضه داشت:" بله میل مرا بسیار است بر این فقره."

گفت:"خوب یکی از آنها برگوی."

گفتم:"چه بر گویم."

گفت:"یکی از میلهایت."

گفتم: " حضرت مدیر به سلامت باد. عرض کردم مرا تمایل بسار است..."

هنوز این جمله به پایان نبرده، مدیر از آن مکان گریخت، صیحه کشان. و پس از آن مرا خبر آوردند که در آن حال پیوسته می دوید و هیچ توقف نکرد تا طهران و همچنان صیحه میکشید و نعره ها سر میداد از این سوتی که ما دادیم، تا خویش میل1 از میل2 باز نشناختیم.

حالی از آن خجالت که در این فقره مارا عارض گردید، در ما عزم پدیدار شد به شناخت وب و دنیای دیجیتال. تا به آنجا که امروز به راحتی میل بر مریدان ارسال داریم و میل را از میل باز شناسیم و نیز سایر اسرار عالم وب همه به غایت نیکو دانیم."

پس نامه چون به اینجا رسید، چی؟ بله، دیگر خودتان دانید، همان جریان مریدان و صیحه ها و یکصد و ده و...

* سیوت: جمع مکسر سایت. به معنی سایت ها

1) میل: رغبت

2)میل: mail

کتاب می خواندم، رسیدم به این داستان. دیدم بی ربط نیست اگر برای شما هم بگذارم که بخوانید.

راز

« لازم نیست این قدر خودت را بگیری واتسون.»
«متاسفم، هولمز، فقط فکر می کنم عاقبت مغلوب شده ای.هرگز نمی توانی راز این جنایت را کشف کنی.»
هولمز ایستاد و با دسته پیپش به نشانه تاکید اشاره کرد.
«متاسفانه اشتباه می کنی. من میدانم چه کسی خانم وورتینگتون را به قتل رسانده.»
«فوق العاده است! بدون هیچ شاهدی! بدون سرنخی! چه کسی این کار را کرده؟»
«من کرده ام، واتسون.»

                                                                                   " تام فورد"

معلم ادبیات من دریای احساس بود اما حالا وقتی از دور این کوه غم را می بینم نمی دانم از کدام راه بگریزم، نمی دانم کدام گوشه خودم را مخفی کنم تا چشمم به چشمان غمگینش نیفتد و اشکم جاری نشود.

دلم نمی خواهد آن خاطره تلخ در ذهنم تکرار شود اما وقتی سروان، خوشحال وارد رستوران شد و کارت عروسی پسر رئیسش را به دوستم داد دوباره آن روز را به یاد آوردم.

آقای رئیس پلیس
شاید آنقدر صدای نوار پسرک بلند بود که صدای ایست شما را نشنود یا آنقدر فیلم  دیده بود که هوس فرار به سرش زده باشد، شاید هوای شب عید مستش کرده بود اما غیر از متلاشی کردن مغزش راه دیگری برای متوقف کردنش نبود؟
باید تیر شما آنقدر خطا می رفت که به جای آنکه بر لاستیک اتومبیلش بنشیند، به سر او اصابت کند؟

حیرتا!!
آن جوانک برای تقاص اشتباه کوچکش جان عزیزش را داد، شما برای جبران خطایتان چه دادید؟

***

شهر پر است از قاتلانی که دستگیر می شوند...
شهر پر است از قاتلانی که دستگیر نمی شوند...
شهر پر است از قاتلان...

مجالس خمسه فی آثار الوب و پیرامونه

همانطور که می دانیم خاستگاه بسیاری از علوم کشور عزیزمان است و طبق اسناد تاریخی بسیار معتبر به دست آمده این فرضیه قابل اثبات است. به عنوان نمونه این بیت هاتف اصفهانی: "دل هر ذره را که بشکافی/ آفتابیش در میان بینی" دلالت دارد براینکه شکافت اتم و بلکه هسته آن و تولید انرژی هسته ای –که حق مسلم ماست- از همان زمان در ایرن شناخته شده و مکشوف بوده.

و اینک متن کتاب:

 دیباچه

اول دفتر را آغاز نام حق تعالی است و حمد و مدح بی حدش. چه بی نامش ابتر اوفتاد آنچه آغاز شد.

پیرما فرمودش:"هیچ معنی آن لاین که گفتی دانی"

ذكر"حاج شيخ پيروز " حفظه الله

خانم اول  : آره عزیزم، مامان شد دیگه. بچه ش دیروز به دنیا اومد.

خانم دوم : جدی؟ آخی! کی به دنیا اومد؟

             - دیروز دیگه.

             - آخه کی؟

             - ای بابا گفتم که، دیروز.

             - نه خب، صبح، ظهر، عصر، شب. کی؟

             - آهان صبح به دنیا اومد.

             - چه جالب. دقیقا شب روز عید مبعث!!!!

ظاهرا بعضی دوستان در توانایی ها و مهارتهای شگفت انگیز من تردید دارند و هنوز به ابعاد مختلف وجودی من پی نبرده اند!!!!
به همین خاطر تصمیم گرفتم یکی از این ابعاد، یعنی توانایی خودم در امر خطیر آشپزی رو براتون شرح بدم.

اکثر اوقات در خانه های دانشجویی، چه ساکنین آن پسر باشند یا دختر، از پخت و پز خبری نیست.
دانشجوها یا مشتری دائم سلف سرویس دانشکده هستند یا رستوران محله یا ساندویچی سر کوچه یا اینکه شکمها رو با کنسروهای رنگارنگ پر می کنن.

اما امروز ما می خواهیم جشن بگیریم و حسابی از خجالت شکمهامون در بیایم.

گر چه کار خسته کننده ای بود و خیلی عرق ریختم و زحمت کشیدم اما بالاخره ناهار آماده شد.
یک سفره رنگین که یک مرغ کباب شده وسط اون دیده می شه و اطرافش با انواع مخلفات تزئین شده.
سیب زمینی سرخ شده، خیار شور، گوجه فرنگی، فلفل دلمه ای، نخود فرنگی، کنسرو لوبیا، پیاز، هندوانه، خیار، سس هزار جزیره و خلاصه هر چیزی که در یخچال پیدا کردیم دور غذای لذیذمون چیدیم تا لذت خوردن اون چند برابر بشه.

دوستان همه با چشمانی از حدقه بیرون زده، چاقو و چنگال بدست، زل زده اند توی چشمهای من که در حال نطق کردن هستم.
- دوستان عزیز! می دونم که در تمام لحظات زندگی رقت بارتون هیچ وقت غذایی به این خوشمزگی نخوردید. نه مامان جونتون و نه حتی هیچ کدوم از مادربزرگ هاتون تا حالا نتونسته اند همچین خوراک دلچسبی رو تهیه کنند. قطعا امروز یکی از روزهای بیادماندنی برای شما خواهد بود. حالا دیگه می تونید شروع کنید.

در این لحظه تاریخی یکی از دوستان بی جنبه چنگالش رو از ارتفاع یک متری به صورت عمود به شکم مرغ فرود میاره و از همه جای مرغ بخت برگشته خون فوران می زنه و دل و روده اون بیچاره وسط سفره پخش می شه.

نتیجه: مرغهایی که ما می خریم شکمشان پر است از گردو و کشمش و پیاز سرخ شده و … ولی این دوستان ما مرغ هم بلد نیستند بخرند.
درخواست عاطفی: می دونم چقدر گرسنه هستید، اما خواهش می کنم منو از خونه نندازید بیرون.
پی نوشت: اگر فکر می کنید این سوتی رو من دادم سخت در اشتباهید. این یک داستان واقعیه که در اهواز، خونه پوریا اینا اتفاق افتاده و من تنها شاهد این ماجرا بودم.
باور نمی کنید؟ از مرتضی بپرسید.

قلم من ناتوان تر از اونه که متنی در وصف پیامبر بزرگوارمون بنویسم. فقط این روز عزیز رو به دوستان تبریک می گم.

یکشنبه ها تهمت میزنی

دوشنبه ها قهر می کنی

سه شنبه ها فکر می کنی

چهار شنبه ها می فهمی

پنج شنبه ها می بخشمت

جمعه ها فراموش می کنم

                                                     بر گرفته از دو هفته نامه مو فقیت

سلام سعید، کجایی پسر، می دونی چند ساله ازت خبر ندارم؟

خیلی بی وفا شدی، اینجا می نوشتی و من خبر نداشتم؟!!!!

بابا ما با هم دورانی داشتیم،

زمان مدرسه رو یادته؟ یادش بخیر!

چه آتیشی می سوزوندی.

یادته مشقاتو ننوشته بودی بعد تو راه مدرسه دفتر مشق امیرو قرض گرفتی که نگاش کنی، بعدش زنگ خونه ها رو زدی و در رفتی اونوقت امیر بیچاره رو که پشت سرت میومد گرفتن و حسابی کتک زدن و دیر به مدرسه رسید، تو هم مشقای اونو به معلم نشون دادی.

چه روزگاری بود...

یادته زنگ تفریح رفتی چفت توالت ها رو از بیرون زدی، امیر و علی و بهراد و محمد و فرهاد اون تو گیر کردن.

زنگ بعد ورزش بود و چقدر زمین فوتبال خلوت بود و راحت بازی کردیم.

یادش بخیر...

نه؟ یادت نمی آد؟ ای بابا!!!

اون روزو یادته که داشتی آدامس می جویدی، گفتم سعید آدامس از کجا؟ گفتی رو نرده ها چسبیده بود، گفتم کثیف نیست، گفتی نه بابا مورچه هاشو کندم.

چی؟ اینم یادت نیست؟ بی خیال...

اون روزو چی که به دختر همسایه سر کوچه مون گفتی اگه از درخت بره بالا بهش 5 تومن میدی، بعد وایسادی از پایین زیر دامنشو نگاه کردی.

ها ها ها ها...  اینو که حتما یادته؟

جشن دهه فجرو چی؟ یادته رفتی رو سن گفتی بلدی نی بزنی بعد از توی نی صدای خروج گاز معده در آوردی و مراسم رو به هم زدی.

آخ آخ آخ .....  چقدر خندیدیم اون روز.

چی؟ ... بی خیال شم؟ ... آخه چرا؟ ...  پسرت مجید و بقیه بچه ها اینا رو می خونن ضایع ست؟ ... مگه اینا رو براشون تعریف نکردی؟؟؟؟

باشه ... بقیه شو بعدا تعریف می کنم. حتما بیا بهم سر بزن. یادم باشه اومدی خاطره اون روز که ته سیگار از زمین برداشتی کشیدی و بابات اومد بهت پس گردنی زد و اون روز که زدی تو سر اون بچه هه بستنی شو ازش گرفتی و در رفتی یا اون روزو که خریدهای عصمت خانوم رو ازش گرفتی، کمکش تا خونه بیاری و نصفشو تو راه خوردی و بقیه خاطره ها رو بعدا تعریف کنم...

ای داد بیداد ... چه روزگاری بود...

یادش بخیر...

پی نوشت: دل یکی از دوستان را شکسته ایم و گر چه سعی کرده ایم جبران کنیم، اما تلاش ما کفایت نکرده و میان دلها فاصله ای افتاده  که می گوبند:

«گر رشته گسست، می‌توان بست// لیکن گرهیش در میان است»

باز هم عذر ما را بپذیرید.

به نام خدا

پسرم مجید[…] سلام. می دانم این عمو پیروز اغفالت کرده. خیالی نیست. خودم ادبت میکنم.نامه بد خطت به دستم رسید. گفتم که اهل نصیحت کردن نیستم. به در تو گفتم که دیوار عمو پیروزت بفهمد. تو چرا به خودت گرفتی؟ هرچه باشد بچه خودمی، با دو تا کشیده و پس گردنی و اردنگی درست می شوی. نیاز به نصیحت نداری. که علمای قدیمه علم تربیت و روانشناسی کودک ( از جمله مرحوم پدر پدربزرگ پدرم) می فرمایند: " کمربند به دست را به نصیحت چه حاجت است". این از تو که حسابت باشد وقتی دیدمت رسیدگی می کنم. اما مادرت. غصه ایشان را نخور. اگر مادر بود که تو را این طور بار نمی آورد. همان بهتر که خانه پدرش بماند. بخواهد صبح تا شب اینترنت بازی کند، پنجاه سال هم بگذرد نمی گیرمش. حالا هی برای ما از تساوی حقوق زن و مرد حرف بزند. همین مادرها هستند که عاقبت بچه شان از طرح امنیت اجتماعی سر در می آورد. بچه ای که هنوز دنیا نیامده پروپرو تو روی پدرش بایستد، پس فردا معضل می شود برای سردار رادان – پیشاپیش بابت زحمات مجیدمان، از ایشان پوزش می خواهیم- .

خلاصه اینکه بچه، آدم شو. به ما نگاه کن. آخه ما سن سال تو بودیم تو خونه جلو بابامون با کت و شلوار می گشتیم. جرات نداشتیم پیژامه بپوشیم. جلوی بابامون پاهامون را دراز نمیکردیم، چهار زانو و دست به سینه می نشستیم و حتی به همین حالت می خوابیدیم. اصلا لیسانسه به دنیا اومدیم. اول ابتدایی کیف سامسونت دست می گرفتیم می رفتیم مدرسه. به کره خر می گفتیم الاغ. میگفتیم بینی نمی گفتیم دماغ. سوار اتوبوس که میشدیم بلیط ارائه میکردیم، بقیشم نمی گرفتیم به شوفره میگفتیم واسه خودت. موسیقی استاد بنان گوش میکردیم. برای تماشای فوتبال نمی رفتیم ورزشگاه مبادا حرف رکیک بشنویم. اگر هم می رفتیم وقتی همه تماشاگرنماها میگفتند […] ما دست میگذاشتیم روی گوشهامون. اون موقع که عمو پیروزت کدوی قلقله زن میخوند ما گلستان سعدی از بر می کردیم. با اون همه شخصیت عاقبت شدیم این، وای به حال بچه پررویی مثل تو که جواب باباش میده. اگه دم دستم بودی الان یه پس گردنی حوالت میکردم دلم خنک بشه. مگه دستم بهت نرسه. در هر حال از ما گفتن. حسابت از این پیروز سوا کن. وگرنه بد می بینی بچه.

باقی بقایت، جانم فدایت

پدر

می دانید که تعداد دختران این دیار افزون بر پسران است و اکثریت آنان!!! در حال ترشیدن هستند و شما می توانید گره ای از این مشکل بگشایید و اگر به فکر من نیستید به مملکت خود فکر کنید و به مادر بینوایم که اینگونه غصه می خورد از درد بی شوهری.